120801_12 វិធីលេងឧបករណ៍តន្ដ្រីបុរាណឈិង ឈិងជាឧបករណ៍តន្ដ្រីបុរាណខ្មែរមួយគូ ហាក់ដូចជាគម្របដែលធ្វើពីស្ពាន់ ឬដែក។ ឈិងបែងចែកជា២ប្រភេទ គឺឈិងវង្សពិណពាទ្យ និងឈិងវង្សមហោរី។ ឈិង មានសំឡេងកំណត់ចំណាំ២បែប គឺ ចង្វាក់ស្រាលដែលមានសំឡេងជាឈិង និងចង្វាក់ធ្ងន់ដែលមានសំឡេងជា «ឆាប់»។ ឆាប់ ត្រូវចាត់ទុកជាសំឡេងធ្លាក់ ឬក៏ចុងបំផុតនៃចង្វាក់ ប៉ុន្ដែចុងបំផុតនៃចង្វាក់បែរជាសំឡេង «ឈិង» វិញ នោះនឹងបង្កើតជាសំឡេង «ឆាប់ ឈិង» ដែលជាការប្រគុំខុសឆ្គង និងហៅថា វាយឈិងផ្ងារ។ វាធ្វើឲ្យអ្នកស្ដាំសង្កៀរត្រចៀក មិនពីរោះទេ។ ការវាយឈិងត្រូវយកគម្របម្ខាង វាយប៉ះលើគម្របម្ខាងទៀត រួមសម្រាលដៃបន្ដិចដើម្បីបង្កើតសំឡេងវែង និងវាយសង្កត់គម្របទាំង២ឲ្យជាប់ដើម្បីបង្កើតសំឡេងខ្លី៕ វិធីផ្លុំគែន គែនជាឧបករណ៍បុរាណដ៏ពេញនិយម មិនថាសម័យបុរាណ ឬក៏សម័យទំនើបនេះទេ។ វាមិនខុសពីការរៀនឧបករណ៍តន្ដ្រីផ្លុំផ្សេងទៀតទេ អ្នកត្រូវចងចាំពីគូកននៃគ្រាប់ចង្វាក់ និងប្រើម្រាមដៃសង្កត់ឲ្យចំសំឡេងរបស់វានីមួយៗ។ ឧទាហរណ៍ ម្រាមដៃមេ មានមុខងារសម្រាប់សង្កត់គ្រាប់ទី១ (ដែលជាគ្រាប់សំឡេងស្រាលបំផុត)។ ម្រាមដៃចង្អុល មានមុខងារសង្កត់បាន២គ្រាប់ គឺគ្រាប់ទី២ និងទី៣។ រីឯម្រាមដៃកណ្ដាលវិញ វាត្រូវសង្កត់២គ្រាប់ដែរ…
Author: ចាន់ ភីធើ
Read More