131023_05 ដីជាប្រភពដ៏សំខាន់សម្រាប់ការដាំដុះ។ ប៉ុន្ដែសម្រាប់ដំណាំបន្លែបង្កាអាចដុះលូតលាស់យ៉ាងល្អដោយមិនចាំពឹងអាស្រ័យដីនោះទេ។ ជាក់ស្ដែង យុវជន ខាន់ ចាន់តារា វ័យ២៥ឆ្នាំជានិស្សិតទើបបញ្ចប់ការសិក្សាផ្នែកកសិកម្ម និងនេសាទកំពុងតែចិញ្ចឹមត្រីនិងដាំបន្លែលក្ខណៈគ្រួសារលើដំបូលផ្ទះដោយលោកប្រាប់ថា៖ «ការចិញ្ចឹមត្រី និងដាំបន្លែរបស់ខ្ញុំមិនចាំបាច់ត្រូវការប្រើដីឡើយ»។ ទិដ្ឋភាពលើដំបូលរបស់យុវជនតារា ពិតជាស្រស់បំព្រងណាស់ដោយឃើញបំពង់ទីបតម្រៀបគ្នាជាលំដាប់ និងមានកន្លែងដាំបន្លែមិនប្រើដី និងធុងចិញ្ចឹមត្រីមួយ។ លោកបានបន្ដថា៖ «ត្រី និងបន្លែនេះគឺចិញ្ចឹមដោយធម្មជាតិ និងដោយវិធីសាស្ដ្រកសិកម្មទំនើប»។ លោកតារាបានប្រាប់ពីមូលហេតុថា៖«ខ្ញុំនឹកឃើញធ្វើដំណាំបន្លែនិងចិញ្ចឹមត្រីនេះគឺមួយចំណែកដើម្បីដកពិសោធន៍នូវអ្វីដែលខ្ញុំរៀននៅសាលានិងមួយផ្នែកទៀតគឺដើម្បីបង្កើតដំណាំដែលគ្មានសារជាតិគីមីសម្រាប់គ្រួសារទុកសម្រាប់បរិភោគ»។ លោកបានលើកឡើងថាអ្វីដែលលោកកំពុងតែធ្វើនេះជាការប្រកបការងារកសិកម្មបែបទំនើបដែលប្រព័ន្ធនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាការចិញ្ចឹមត្រីនិងបន្លែរួមគ្នា។ យុវជនកសិកម្មរូបនេះបានឲ្យដឹងថា៖«វាគឺជាប្រព័ន្ធដែលត្រីនិងបន្លែផ្តល់ចំណីឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។យើងបង្កើតជាប្រព័ន្ធបំពង់ទីបដែលអាចឲ្យត្រីនិងបន្លែរស់ពឹងផ្អែកទៅលើគ្នា។ នៅពេលដែលត្រីបញ្ចេញកាកសំណល់វានឹងក្លាយជាចំណីរបស់បន្លែហើយកាកសំណល់របស់បន្លែនឹងក្លាយជាចំណីរបស់ត្រីវិញ»។ ថ្វីដ្បិតតែការចិញ្ចឹមត្រីជាលក្ខណៈប្រព័ន្ធនេះហាក់ដូចជាការស្មុគស្មាញបន្តិចក៏ពិតមែនប៉ុន្តែលោកតារាបានប្រាប់ថាមនុស្សទាំងអស់អាចអនុវត្ដខ្លួនឯងដោយគ្រាន់តែធ្វើការស្រាវជ្រាវនិងសិក្សាបន្ដិចបន្ដួច។ ការចិញ្ចឹមត្រីជាលក្ខណៈប្រព័ន្ធនេះផ្តល់នូវផលប្រយោជន៍ និងភាពងាយស្រួលជាច្រើនដោយលោកបានប្រាប់ថា៖«បើយើងដាំដំណាំធម្មតាយើងត្រូវការបោចស្មៅ ឬដាក់ជី។ ប៉ុន្ដែការធ្វើកសិកម្មបែបទំនើបនេះយើងមិនចាំបាច់ធ្វើវាឡើយ។លើសពីនេះទៅទៀតការធ្វើកសិកម្មបែបនេះយើងមិនត្រូវការប្រើដីឡើយ។យើងអាចធ្វើវានៅក្នុងផ្ទះឬលើដំបូលផ្ទះបានហើយក្រុមគ្រួសារយើងអាចទទួលទានបន្លែនិងត្រីដែលមិនបាច់ទៅទិញនៅផ្សារដែលគ្មានជាតិគីមី»។ ជាចុងក្រោយលោកខាន់ចាន់តារាផ្តល់ជាយោបល់ថា៖«ខ្ញុំគិតថាការធ្វើកសិកម្មបែបសម័យទំនើបនេះគឺវាល្អសម្រាប់ប្រជាជនខ្មែរយើង។ ខ្ញុំមិនមែនឲ្យពួកគាត់បោះបង់ចោលកសិកម្មបែបបុរាណនោះទេប៉ុន្តែចង់ឲ្យពួកគាត់ចេះបង្កើតអ្វីដែលថ្មីហើយមានប្រយោជន៍ច្រើនដូចជាការកសិកម្មបែបទំនើបនេះវាមិនត្រឹមតែងាយស្រួលក្នុងការរកទីកន្លែងធ្វើប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្ដែថែមទាំងអាចទទួលបានផលច្រើនជាងកសិកម្មធម្មតាពី៤-៥ដងឯណោះ»៕
Author: Sun Dalin
131016_04b ការរស់នៅក្នុងយុគសម័យទំនើបកម្មនិងបច្ចេកវិទ្យាទំនើប យុវជនត្រូវតែខិតខំដើរឲ្យទាន់ ថ្វីដ្បិតតែវាលំបាក ឬត្រដាបត្រដួសយ៉ាងណាក៏ដោយ។ បច្ចុប្បន្ននេះ ម៉ូតូ រថយន្ដ គ្រឿងអលង្ការ សម្ភារប្រើប្រាស់ ជាពិសេស ទូរស័ព្ទដៃទំនើបៗ សុទ្ធតែជាក្ដីប៉ងប្រាថ្នារបស់យុវវ័យគ្រប់ៗរូប។ ស្របពេល យុវវ័យមួយចំនួនដែលមិនមែនជាកូនអ្នកមាន ឬក៏គ្មានប្រាក់ចំណូលខ្ពស់ ចង់សម្របខ្លួនទៅក្នុងពិភពបច្ចេកវិទ្យាទំនើប តើពួកគេគួរតែជម្នះទិញទូរស័ព្ទទំនើបមួយគ្រឿងតម្លៃស្នើនឹងប្រាក់ បៀវត្សរ៍គេ ៤ ទៅ ៥ ខែដែរឬទេ? តើវាពិតជាចាំបាច់ណាស់មែនទេ? ឧទាហរណ៍ជាក់ស្ដែង កញ្ញា សោម និមល វ័យ ២០ឆ្នាំ ជាបុគ្គលិកហាងលក់គ្រឿងទេសមួយដែលមានកាន់ទូរស័ព្ទ អាយហ្វូន ក្នុង ដៃបានប្រាប់ពីបំណងរបស់ខ្លួនថា៖ «ខ្ញុំទិញទូរស័ព្ទនេះតាមរយៈសេវាកម្មបង់រំលស់ជារៀងរាល់ខែ ពីព្រោះខ្ញុំគ្មានលុយទិញវាតែម្ដងបានទេ»។ កញ្ញាបានឲ្យដឹងថា កញ្ញាទទួលបានប្រាក់ខែត្រឹមតែ ១០០ ដុល្លារអាមេរិកប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្ដែគាត់នៅតែខំប្រឹងបែងចែកប្រាក់មួយផ្នែកសម្រាប់សេវាកម្មបង់រំលស់។ កញ្ញាបានបន្ដថា៖ «ពេលខ្លះ ខ្ញុំមានការខ្វះខាតដែរ នៅពេលខ្ញុំត្រូវយកលុយទៅបង់រំលស់។ ដូច្នេះ ខ្ញុំតែងតែខ្វះខាតនូវរាល់ការចំណាយលើសម្លៀកបំពាក់ និងម្ហូបអាហារជាដើម»។ កញ្ញា និមល…
131016_12 ទន្ទឹមពេលដែលទូរស័ព្ទជាច្រើន ប្រភេទមានភាពពេញនិយមខ្លាំងពីសំណាក់អ្នកប្រើប្រាស់ ស្រោមទូរស័ព្ទដែល ជាផលិត ផលអមដែលមានជាច្រើនម៉ូដច្រើនម៉ាក ក៏មានការគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងផងដែរ ជាពិសេសពីសំណាក់យុវជនវ័យក្មេង។ បើនិយាយពីការប្រើប្រាស់ស្រោមទូរស័ព្ទ មនុស្សមួយចំនួនយល់ឃើញថា គ្រាន់តែជាការតុបតែងឲ្យទូរស័ព្ទស្អាត ទាក់ទាញ ប្លែកពីគេតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែសម្រាប់យុវតីវ័យ ១៩ ឆ្នាំម្នាក់ បានប្រាប់ថា ការប្រើប្រាស់ស្រោមទូរស័ព្ទរបស់កញ្ញាមានប្រយោជន៍ច្រើនលើសពីភាព ស្រស់ស្អាតទៅទៀត។ កញ្ញា ទេព ស្រីលិះ និស្សិតឆ្នាំ ទី៣ នៃសាកលវិទ្យាល័យ ភូមិន្ទ ភ្នំពេញ ផ្នែកអក្សរសាស្ត្រខ្មែរបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំដាក់ស្រោមទូរស័ព្ទនេះ មិនមែនតែធ្វើឲ្យទូរស័ព្ទខ្ញុំស្រស់ស្អាតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺមានអត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនទៀត ដែលខ្ញុំអាចទទួលបានពីវា»។ កញ្ញារៀបរាប់ដោយកាន់ទូរស័ព្ទដែល មានស្រោមរូបតុក្កតាដែលគួរឲ្យស្រឡាញ់ ហើយប្រាប់ថា៖ «ស្រោមទូរស័ព្ទដែលមាន សំបកក្រាស់នេះវាអាចបញ្ចៀសទូរស័ព្ទខ្ញុំកុំឲ្យមានការបែកបាក់ ឫខូចខាតនៅពេល ដែលវាជ្រុះ ឬប៉ះទង្គិចនឹងអ្វីមួយ»។ កញ្ញាបានបន្ថែមទៀតថា៖ «លើសពីកុំឲ្យមានការបែកបាក់ពេលជ្រុះ ស្រោមទូរស័ព្ទនេះធ្វើឲ្យទូរស័ព្ទខ្ញុំមិនមានភាពរអិលពេលដែលខ្ញុំកាន់ទូរស័ព្ទម្តងៗ ពីព្រោះវាជាជ័រ។ ដូច្នេះវាមិនរអិលដោយងាយៗនោះទេ»។ បើតាមបទពិសោធប្រចាំថ្ងៃ របស់កញ្ញា ស្រីលិះ បានឲ្យដឹងថា លក្ខណៈពណ៌ចម្រុះរបស់ស្រោមទូរស័ព្ទមិនមែនធ្វើឡើងដើម្បីតែទាក់ទាញទេ…
សព្វថ្ងៃនេះ ព័ត៌មានស្ដីពីគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ និងសេចក្តីណែនាំប្រជាពលរដ្ឋឲ្យគោរពច្បាប់ចរាចរណ៍ និងប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់តាមរយៈ ទូរទស្សន៍ វិទ្យុ កាសែត និង ទស្សនាវដ្ដី បានផ្សព្វផ្សាយយ៉ាងទូលំទូលាយដើម្បីបញ្ជ្រាបចំណេះដឹងដល់ប្រជាពលរដ្ឋគ្រប់រូប។ នៅលើកញ្ចក់ទូរទស្សន៍សឹងតែគ្រប់ប៉ុស្ដិ៍ នៅលើទំព័រកាសែត និងនៅលើគេហទំព័រនានា សុទ្ធតែបានបង្ហាញពីរូបភាពរន្ធត់ និងសោកនាដកម្មដែលកើតឡើងអំពីបញ្ហាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ ទោះបីជា យ៉ាងណា អត្រាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នៅប្រទេស កម្ពុជា ហាក់មិនបានស្រាកស្រាន្ដ ឡើយ ថ្វីដ្បិតតែប្រជាពលរដ្ឋភាគច្រើនបានដឹង បានឮ និងបានឃើញគ្រោះថ្នាក់ជាហូរហែ។ បើតាមទិន្នន័យពី Road Crash and Victim Information System (RCVIS) បានបង្ហាញថា នៅក្នុងឆ្នាំ ២០១១ មានករណីស្លាប់លើដងផ្លូវចំនួន ១៩០៥ នាក់ និងតួលេខបណ្តោះអាសន្នសម្រាប់ឆ្នាំ ២០១២ កន្លងទៅចំនួន ១៨៩៤ នាក់ ដែលនេះមិនបានបង្ហាញឲ្យឃើញថា ស្ថានភាពប្រសើរឡើងណាមួយចំពោះករណីគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ទេ។ តើហេតុអ្វីបានជាប្រជាពលរដ្ឋបានជ្រួតជ្រាបអំពីបញ្ហានេះហើយ ប៉ុន្ដែ វានៅតែកើតឡើងដដែលជាដដែល? ដើម្បី បកស្រាយចម្ងល់…
មន្ត្រីប៉ូលិសចរាចរកំពុងធ្វើការវាស់វែងបន្ទាប់ពីគ្រោះថា្នក់ចរាចរមួយរវាងរថយន្ត និងម៉ូតូ បើ គ្រាន់តែមានច្បាប់ចរាចរណ៍និងប៉ូលិសចរាចរមិនគ្រប់គ្រាន់នៅ ក្នុងការធានាឲ្យមានប្រព័ន្ធចរាចរណ៍ល្អមួយនោះឡើយ។ អ្វីដែលជាកត្តាគួបផ្សំនិងចាំបាច់នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះគឺសីលធម៌របស់អ្នកបើកបរលើដង ផ្លូវទូទៅ ជាពិសេស យុវជនខ្វះការយល់ដឹងពីប្រភព និងតម្លៃនៃសីលធម៌របស់សង្គម។ ខណៈពេលដែលមានការរឹតបន្តឹងលើចរាចរណ៍ផ្លូវគោក ជាពិសេស នៅក្នុងរាជធានី ភ្នំពេញ ប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនធំបានពាក់មួកសុវត្ថិភាព គោរពភ្លើង និងស្លាកសញ្ញាចរាចរណ៍ហើយបើកបរគោរពសិទ្ធិអាទិភាពគ្នា ប៉ុន្ដែយុវជនមួយចំនួនទៀតបាននិងកំពុងតែបង្កបញ្ហាចំពោះ សុវត្ថិភាពចរាចរណ៍សាធារណៈ។ លោក ទឹម សោភិន ជាប្រធានក្រុមប៉ូលិសចរាចរឈរជើងប្រចាំការនៅស្តុបចរាចរណ៍រោងកុន លុច្ស បានឲ្យដឹងថា៖ «សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំសង្កេតឃើញថា នៅតាមបណ្តោយផ្លូវដែលខ្ញុំប្រចាំការ ជាពិសេស នៅរោងកុន លុច្ស ស្លាកសញ្ញាដែលហាមចូលនេះយុវជនមួយចំនួនបានឃើញហើយ ប៉ុន្តែគាត់មិនបានគោរពទេ។ គាត់នៅតែបំពាន ទោះបីជាសមត្ថកិច្ចហៅគាត់មកធ្វើការអប់រំ និងផាកពិន័យជាច្រើនដងយ៉ាងណាក៏ដោយ ហើយពេលខ្លះក៏ប្រើពាក្យមិនគួរសមមួយចំនួនផងដែរ»។ ទន្ទឹម នឹងនេះដែរ កញ្ញា ទេព ស្រីលិះ និស្សិតឆ្នាំ ទី៣ ផ្នែក អក្សរសាស្ត្រ ខ្មែរ បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំឃើញមានយុវជនមួយចំនួនមិនគោរពច្បាប់ចរាចរណ៍ទេ។ ពួកគេឃើញស្លាកសញ្ញា…
130925_09 ដើម្បីធ្វើ ការសម្រេចចិត្ដឲ្យបានត្រឹមត្រូវទាល់តែមានការតាមដានព័ត៌មានច្រើន។ វាពិតជាលំបាកណាស់ក្នុងការសម្រេចចិត្ដធ្វើអ្វីមួយឲ្យបានជោគជ័យ។ កញ្ញា ម៉ាង សុគន្ធា ដែលបានចាកចេញពីប្រទេសកំណើតឆ្ពោះទៅកាន់ឯនាយសមុទ្រដើម្បីស្វែងរកការងារធ្វើ បានប្រាប់ឲ្យដឹងថា៖ «បើចង់សម្រេចការងារអ្វីមួយ យើងត្រូវខិតខំប្រឹងប្រែង។ កុំគិតថាប្រទេសនោះមិនមានការងារឲ្យយើងធ្វើឬយើងធ្វើការមិនកើតដូចជនជាតិគេ។ ប៉ុន្ដែត្រូវមានឆន្ទៈក្នុងការស្វែងរកការងារ មិនយូរមិនឆាប់យើងនឹងទទួលបានការងារជាមិនខាន»។ កញ្ញា ម៉ាង សុគន្ធា អាយុ ២៦ ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃបាននិងកំពុងបំពេញការងារជាអ្នកបច្ចេកទេសរចនាម៉ូដក្រចកដៃ អាជីព និងជាអ្នកតំណាងចែកចាយនៅក្រុមហ៊ុនធ្វើក្រចក និងចែកចាយថាំ្នក្រចក អេវុន (AVON) ក្នុងរដ្ឋ អិលលែនណយ (Illinois) លើទឹកដីសហរដ្ឋអាមេរិក។ នៅពេលឈាន ជើងមកកាន់ទឹកដីសហរដ្ឋអាមេរិកដំបូងថ្វីដ្បិតតែកញ្ញា សុគន្ធា មិនសូវចេះភាសាអង់គ្លេសក៏ដោយក៏កញ្ញាបានកំណត់គោលដៅជីវិតរួច ទៅហើយថា កញ្ញានឹងខិតខំព្យាយាមចាប់យកអាជីពជាអ្នករចនាក្រចកនេះ។ ប៉ុន្ដែឧបសគ្គធំបំផុតសម្រាប់កញ្ញា គឺជាអាជ្ញាប័ណ្ណផ្នែកសម្ផស្ស។ ដូច្នេះ កញ្ញាក៏បានសម្រេចចិត្តចូលរៀននៅសាលាបច្ចេកទេសក្នុងជំនាញរចនា ក្រចករយៈពេល ៤ ឆមាស ហើយបានឆ្លងកាត់ការប្រឡងយ៉ាងហ្មត់ចត់ដើម្បីទទួលបានអាជ្ញាប័ណ្ណ ស្របច្បាប់។ កញ្ញាបានបញ្ជាក់ថា៖ «មុននឹងខ្ញុំបានមកធ្វើការនៅទីនេះ ខ្ញុំត្រូវរៀននៅសាលាបច្ចេកទេស និងចូលប្រឡងយកអាជ្ញាប័ណ្ណខាងផ្នែកសម្ផស្សទើបខ្ញុំអាចចូលធ្វើការបាន»។ បន្ទាប់ពីទទួលបានអាជ្ញាប័ណ្ណ…
130918_09 ដោយសារតែការតស៊ូព្យាយាម និងឆន្ទៈមោះមុតទើបធ្វើឲ្យខ្ញុំមានថ្ងៃនេះ» នេះគឺជាសម្ដីរបស់កញ្ញា អ៊ុំ កែវរដ្ឋា ដែលបានប្រែខ្លួនពីអតីតអ្នកថែរក្សាអនាម័យ រហូតបានក្លាយជាអ្នកមើលការខុសត្រូវនៅក្នុងផ្សារទំនើបមួយនៅប្រទេស អូស្រ្តាលី។ កញ្ញា អ៊ុំ កែវរដ្ឋា អាយុ ២៨ ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃជាបុគ្គលិកឆ្នើមម្នាក់របស់ផ្សារទំនើប អិសលែន (Eastland) ស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុង ស៊ីដនី ប្រទេស អូស្រ្តាលី។ តាមសម្ដីសំដៅម៉ឺងម៉ាត់ កញ្ញា រដ្ឋា បានប្រាប់ថា រហូតមកដល់ពេលនេះកញ្ញាគ្មានការសោកស្តាយទេដែលសម្រេចចិត្តទៅរស់នៅប្រទេស អូស្រ្តាលី។ មេការក្នុងផ្សារទំនើបរូបនោះ បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំអរគុណពេលវេលាដែលបណ្តាលឲ្យខ្ញុំបានមកដល់ទឹកដីអូស្រ្តាលីនេះ។ ខ្ញុំបានយល់ដឹងនូវមេរៀនជីវិតជាច្រើន តាំងពីបាតដៃទទេ រហូតដល់ពេលនេះ។ ខ្ញុំមានចំណូលខ្លួនឯងច្បាស់លាស់ ហើយទទួលបានការកោតសរសើរពីកន្លែងធ្វើការ»។ កញ្ញា រដ្ឋា បានរៀបរាប់ពីខ្សែជីវិតរបស់ខ្លួនថា កញ្ញាបានចាកចេញពីប្រទេសកម្ពុជាទៅប្រទេស អូស្រ្តាលី កាលពី ឆ្នាំ ២០១០ ក្នុងគោលបំណងចង់ទៅរៀន។ ប៉ុន្តែដោយសារតែការចំណាយច្រើនពេកហួសពីសមត្ថភាពកញ្ញាបានសម្រេចចិត្តរកការងារធ្វើបណ្តើរ និងរៀនបណ្តើរ។ កញ្ញាបានប្រាប់ថា៖ «ដំបូងឡើយ ខ្ញុំបានទៅសុំចូលធ្វើការនៅក្នុងផ្សារទំនើបលក់គ្រឿងទេសមួយ…
130911_09 លោក ប៊ុត សូរី វ័យ ៣៣ ឆ្នាំ ជាអ្នកវិភាគហិរញ្ញវត្ថុ និងសវនករផ្ទៃក្នុងនៃគណៈកម្មការទន្លេមេគង្គប្រចាំប្រទេស ឡាវ កំពុងក្រេបជញ្ជក់ចំណេះដឹង និងបទពិសោធថ្មីៗ ដើម្បីឆ្ពោះទៅសម្រេចក្តីសុបិនអនាគតដែលចង់បង្កើតមុខជំនួញផ្ទាល់ខ្លួនក្នុងវិស័យផ្តល់ប្រឹក្សាផ្នែកសវនកម្ម និងហិរញ្ញវត្ថុ។ លោក បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំធ្វើការនៅប្រទេស ឡាវ ដោយសារតែខ្ញុំមានបទពិសោធ និងចំណេះដឹងចំពោះការងារនេះដែលកើតចេញពីការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់។ ខ្ញុំជឿថា ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ខ្ញុំមានច្រើនប៉ុនណាខ្ញុំនឹងអាចទទួលបានភាពជោគជ័យពីការងារខ្ញុំច្រើនប៉ុណ្ណោះដែរ»។ សវនករផ្ទៃក្នុងរូបនេះរៀបរាប់ពីជីវប្រវត្តិរបស់ខ្លួនថា៖ «ខ្ញុំមានស្រុកកំណើតនៅខេត្ត បន្ទាយមានជ័យ និងបានបញ្ចប់បរិញ្ញាបត្ររងផ្នែកគណនេយ្យ បរិញ្ញាបត្រផ្នែកគ្រប់គ្រងសហគ្រាស និងបរិញ្ញាបត្រជាន់ខ្ពស់ផ្នែកគ្រប់គ្រងអាជីវកម្ម»។ ថ្វីដ្បិតតែកម្រិតវប្បធម៌របស់លោកមានច្រើនគួរសមក៏ដោយ ក៏លោកនៅតែស្រេកឃ្លានចំណេះដឹងបន្ថែមទៀតដោយលោកបន្តសិក្សាផ្នែកគណនេយ្យករសាធារណៈជំនាញ (CPA) នៅសាលាពាណិជ្ជកម្ម ខេម អ៊ែត (CamEd) និងផ្នែកសវនករផ្ទៃក្នុងជំនាញ (CIA) នៅវិទ្យាស្ថានសាកលនៃសាវនកម្មផ្ទៃក្នុង (IIA)។ លើសពីនេះទៅទៀត លោក ប៊ុត សូរី ក៏កំពុងតែរៀនតាមប្រព័ន្ធអនឡាញរបស់សាកលវិទ្យាល័យ ចច មេសិន (George Mason University) ដែលមានទីតាំងនៅសហរដ្ឋអាមេរិកផងដែរ។…
យុវជនដែលមានក្តីស្រមៃចង់ធ្វើការក្នុងវិស័យខ្សែភាពយន្តសូមខំឲ្យអស់ពីលទ្ធភាព។ ភាពយន្ត គឺជាបណ្ដុំរសជាតិជីវិតដែលកើតចេញពីគំនិតដើម្បីរំលេចជាសាច់រឿង។ ដូច្នេះ យើងត្រូវហ៊ានកាន់ប៊ិកសរសេរនូវគំនិតរបស់ខ្លួននិងស្វែងរកមិត្ដភក្ដិសហការគ្នា។ វាមិនមែនជារឿងដែលគួរឲ្យខ្មាសអៀនទេដោយយើងគ្រាន់តែបង្ហាញពីសមត្ថភាពពិតប្រាកដប្រាប់ដល់ពិភពលោកបានដឹងនោះ» ទាំងនេះជាការផ្ដាំផ្ញើរបស់យុវជនជាប់អាហារូបករណ៍សិក្សាផ្នែកភាពយន្ដនៅប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង។ លោក ហ៊ីម ធីដេត អាយុ ២០ ឆ្នាំមានស្រុកកំណើតក្នុងខេត្តកណ្តាលសព្វថ្ងៃជានិស្សិតអាហារូបករណ៍ទៅសិក្សាផ្នែកដឹកនាំខ្សែភាពយន្តនៅមហាវិទ្យាល័យអ៊ីម គ្វ័នធែក (Im Kwon Taek) នៃសាកលវិទ្យាល័យដុងសរប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង។ លោកបានប្រាប់ថា៖ «ខ្ញុំចង់ក្លាយជាអ្នកដឹកនាំរឿងម្នាក់ហើយខ្ញុំតែងតែយកអ្នកដឹកនាំរឿង ៣ នាក់ ជាគំរូរបស់ខ្ញុំគឺលោកលីប៊ុនយីមផលិតករភាពយន្តខ្មែរ លោក ផាក ចាន់វុក ផលិតករភាពយន្តកូរ៉េនិងលោក គ្រីស្តូហ្វើរ ណូឡានផលិតករភាពយន្តហូលីវូដ»។ តាមការពិត យុវជនរូបនេះគឺជាអតីតនិស្សិតនៅវិទ្យាស្ថានបច្ចេកវិទ្យាកម្ពុជានិងសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញដែលមិនទាក់ទងនឹងខ្សែភាពយន្តទេ។ប៉ុន្តែលោកជាមនុស្សដែលចូលចិត្តខាងផ្នែកភាពយន្តនិងតែងតែមានគំនិតច្នៃប្រឌិតបង្កើតជាខ្សែភាពយន្តខ្លីៗដើម្បីបង្ហោះនៅលើបណ្តាញព័ត៌មានសង្គម។ លោកបានរៀបរាប់ថា៖«ខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិម្នាក់ចូលចិត្តបង្កើតវីដេអូខ្លីៗរួចបង្ហោះលើយូធូប។ បន្ទាប់មក យើងបានទទួលការជំរុញលើទឹកចិត្តពីអ្នកនៅលើបណ្តាញយូធូបឲ្យបង្កើតទំព័រមួយទៀតលើ ហ្វេសប៊ុក ដើម្បីបង្ហោះនូវវីដេអូដែលយើងបង្កើតថ្មីៗ»។ រំឭកដល់ការទទួលបានអាហារូបករណ៍ឆ្នាំ ២០១១ លោក ធីដេត បានរៀបរាប់ថា លោកត្រូវឆ្លងកាត់ពីរដំណាក់កាល ដែលលោកមិនបានគិតថា លោកអាចនឹងទទួលបានជោគជ័យឡើយ។ លោកបានពណ៌នាថា៖ «ដំបូងខ្ញុំត្រូវសរសេរលិខិតបញ្ជាក់ពីចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ខ្ញុំចំពោះការផលិតភាពយន្ត ហើយវាជាលើកទីមួយដែលខ្ញុំសរសេរវា។ ខ្ញុំមិនបានសរសេរអ្វីក្រៅពីការរៀបរាប់អំពីដំណើរការនៃការផលិតវីដេអូខ្លីៗរបស់ខ្ញុំទេ។ ជារឿងស្មានមិនដល់ខ្ញុំត្រូវបានគេជ្រើសរើសជាបេក្ខជនសម្រាប់វគ្គសម្ភាសន៍ចុងក្រោយ»។ យុវជនរូបនេះបានបន្តថា៖«វគ្គសម្ភាសន៍ជាវគ្គដែលស្វិតស្វាញបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ…